Afvallen 1-3, de aanloop

Dit is deel 1 van een 3-luik, klik hier voor deel 2 en hier voor deel 3

Vorige zomer schreef ik deze notitie in mijn telefoon: “Voor mijn lichaam zorgen zoals ik voor mijn geest heb gezorgd. Met dezelfde prioriteit, toewijding, doorzettingsvermogen en bereidheid”.

Ik kan me het moment nog herinneren dat ik deze notitie opschreef. Ik ben iemand die altijd bezig is aan zichzelf te werken. Ik heb altijd persoonlijke doelen waaraan ik werk en pak dingen die me storen of waar ik ontevreden over ben aan. Waar ik nog niet altijd zo goed in ben is mezelf daar ook de tijd voor gunnen en mezelf op een positieve manier aanmoedigen. Meestal zit ik te mopperen op mezelf en vind ik, wat ik ook doe, het nooit goed genoeg. Dit is iets waar ik me al een hele tijd bewust van ben (het is in verschillende therapieën aan bod gekomen), iets waar ik ook al een hele tijd aan werk (ja ook een doel), maar het is ook iets wat er zo diep in zit dat ik het moeilijk kan veranderen en dat het toch nog vaak gebeurd.
Tussen al die doelen is er 1 doel dat ik al jaaaaaren heb. Echt al bijna 20 jaar en dat is afvallen! Dit doel heeft in de afgelopen jaren verschillende vormen gehad met verschillende achterliggende wensen. Ik heb het op verschillende manieren benaderd en aangepakt. Ik ben ook wel eens afgevallen, maar ook weer aangekomen en uiteindelijk heb ik nog steeds niet mijn droomfiguur. Ik zat dus weer eens na te denken over dit doel. Te mopperen op mezelf hoe “fout” ik het allemaal deed en nieuwe strategieën te bedenken over hoe nu verder te gaan.
Ineens had ik een helder moment.

Waarom vind ik het zo moeilijk om af te vallen? Wat is mijn eigenlijke wens? Wil ik nog steeds dat maatje 36 droomfiguur wat ik wilde toen ik 18 was?  Hoe kan het, dat als ik dit zo graag wil, ik er geen prioriteit aan geef? En toen kwam dus de gedachte: “Ik zou voor mijn lichaam moeten zorgen zoals ik voor mijn geest gezorgd heb (en nog steeds doe)”. De wens om af te vallen is er al zo lang dat het een soort van achtergrond geluid is geworden. Ik hoort het wel, ik weet ook wel dat het er is, maar het is op de achtergrond.
Mijn wens om af te vallen was van een actief duidelijk doel veranderd naar een zeurend achtergrond geluid waar ik alleen maar over mopperde.
Al denkend kwam ik erachter dat ik helemaal geen maatje 36 meer wil, dat ik eigenlijk gewoon fit wil zijn en wat meer een gezond gewicht wil hebben, dat ik wil leren wat normale porties zijn en mijn associaties met voeding wil veranderen. Ik besefte me dat die enorm hoge lat die ik altijd legde voor mezelf ook maakte dat ik er eigenlijk al niet meer aan begon en dat het zo’n groot negatief ding in mijn hoofd was geworden dat ik er geen prioriteit meer aan durfde te geven.
Owjee op het moment dat ik dit allemaal besefte, realiseerde ik me ook dat dit dan het punt was dat ik mijn hoofd niet meer in het zand kon steken. Dit was het punt om uit die bubbel te komen en echte keuzes te gaan maken. Aan de ene kant was ik super blij en een soort van verlost, aan de andere kant baalde ik want dit betekende: Uit die o zo comfortabele comfortzone komen. HELP!
Hoe ga ik dit aanpakken?

Toen het geestelijk niet goed met me ging ben ik begonnen aan mezelf te werken d.m.v. therapie. Ik ben daar gewoon aan begonnen. Zonder verwachting, zonder einddatum, zonder lat die ik voor mezelf legde. Wel wist ik dat ik door zou gaan tot het beter met me ging, want zoals ik me toen voelde kon ik niet verder. Dat was simpelweg geen optie. Nooit heb ik gedacht ik moet me binnen zo veel maanden weer zo goed voelen, anders kap ik ermee.
Ik heb dus gewerkt, gezwoegd, ben gevallen en weer opgestaan, heb verschillende dingen gedaan en geprobeerd. Soms heb ik het bijltje erbij neer gegooid, maar altijd pakte ik het weer op en ging door.
Ik besefte me dat dit precies was wat ik moest gaan doen voor mijn lichaam. In eerdere pogingen gewicht te verliezen bedacht ik altijd van te voren hoeveel kilo ik dan kwijt wilde in hoeveel tijd. Het was bij voorbaat eigenlijk al niet te doen. Elke keer als ik “de mist in ging” of toch dingen at die niet bij het dieet hoorden, voelde dat alsof het allemaal voor niks was, alsof ik er maar beter mee kon stoppen want dit werd toch niks. Ik had gefaald, ik kon dit niet, ik was waardeloos. En doordat ik mezelf zo de put in praatte ging ik, je raadt het al, nog meer eten! En als dat dan een paar keer gebeurde stopte ik uiteindelijk inderdaad met het dieet.
Deze keer heb ik het anders aangepakt. Ik ben gewoon begonnen. Ik heb er een prioriteit van gemaakt, ik heb een methode gekozen en ben gewoon begonnen. Zonder verwachting, zonder einddatum, zonder lat. Ik ben stap voor stap doorgegaan. Als ik viel stond ik weer op. Na elke “misstap” herpakte ik mezelf en ging weer door. Net zoals toen ik werkte aan mijn geestelijke gezondheid. En, ook nu werkte het. Langzaam maar zeker verloor ik kilo’s. Over welke methode ik heb gebruikt en hoe ik mijn kilo’s kwijt raakte schrijf ik in deel 2 van deze 3-luik.

En toen, na ongeveer een half jaar, ging het toch mis. Het was januari en ik was in December weer 1.5 kilo aangekomen. Dat voelde niet fijn. Ook voelde ik me dik en volgepropt van alle feestdagen. Ik had me tijdens al die feestdagen niet goed aan de methode kunnen houden en daar baalde ik ook van.
Resultaat was gemopper op mezelf en een ontevreden gevoel. En, zoals ik in het begin van deze blog als schreef, als ik me ergens ontevreden over voel dan ga ik doelen stellen om het aan te pakken. Een oude gewoonte is moeilijk te verdringen.
Dus daar zat ik aan de keukentafel met pen en papier een plan te maken over hoeveel kilo ik zou gaan afvallen in hoeveel tijd. Ik keek hierbij wel naar hoe het afgelopen half jaar was gegaan en volgens mij was het haalbaar om 2 kilo per maand af te vallen. De methode die ik volgde is geen dieet. Mijn focus ligt meer op het “gewoon leren eten”. Want door het overeten en het diëten weet ik niet zo goed meer wat normale porties zijn en heb soms vreemde associaties gekregen bij verschillende voedingsmiddelen. Bijvoorbeeld: Brood is ongezond en van aardappelen word je dik. Patat is altijd “falen” en een koekje bij de koffie mag nooit. Dat soort gedachten komen voort uit verschillende diëten die ik heb gevolgd. Want een dieet kan er misschien op korte termijn wel voor zorgen dat je gewicht verliest, het draagt er niet aan bij een gezonde relatie met eten te ontwikkelen.
Daarnaast was het, gek genoeg, voor mij een enorme eye opener dat je van (te veel) gezond eten ook aankomt. Maar goed, daarover dus meer in het vervolg op deze blog.

Als ik 2 kilo per maand zou afvallen dan zou ik in oktober 20 kilo zijn afgevallen en dat is ongeveer de helft van wat ik in totaal graag kwijt zou willen. Ik besefte me op dat moment niet dat ik toch weer precies deed wat ik altijd doe en dat ik de lat behoorlijk hoog legde voor mezelf. En ergens, onbewust begon mijn oude patroon weer te werken. Bij het vooruitzicht van 20 kilo en dat dat dus nog maar de helft zou zijn van het uiteindelijke doel, zakte de moed me in de schoenen. Ook kwam het oude gevoel opzetten dat ik pas dan gelukkig kon zijn en dat ik pas dan dingen zou kunnen doen die ik graag wil.
Eigenlijk, dat ik pas dan goed genoeg zou zijn. Het hele gevoel van gewoon beginnen en elke keer weer opstaan als ik val verdween, maar de kilo’s verdwenen niet.

Het kostte me ongeveer 4 maanden om te beseffen dat ik weer in een oud patroon was beland. In de tussentijd was ik via social media in aanraking gekomen met plus size vrouwen die staan voor zelfliefde, acceptatie, leven in het nu, goed voor jezelf zorgen, eigenwaarde en het laten zien van je plus size lichaam. Dit heeft mij enorm geïnspireerd en dat doet het nog. Het heeft er voor gezorgd dat ik anders in dit hele proces ben gaan staan. Hierover gaat deel 3 van deze 3-luik, die na deel 2 online komt.

Uiteindelijk ben ik vanaf januari tot nu nog wel een aantal kilo kwijt geraakt. Ik heb mijn doel van 2 kilo per maand overboord gegooid (daar heb ik soms nog buikpijn van) en ben weer verder gegaan met het “gewoon doen”. Het boek van de methode die ik volgde heb ik even aan de kant gelegd omdat ik te erg gefocust
raakte op kilo’s verliezen en mopperen op mezelf. Ik probeer op dit moment alle dingen die ik al heb geleerd en die ik me al best eigen heb gemaakt in praktijk te brengen en zo langzaam weer wat kilo’s te verliezen. Ondertussen probeer ik dit te doen met lieve aanmoedigingen naar mezelf toe en vanuit een positie dat ik nu ook al goed genoeg ben. Dat is nieuw voor mij en komt voort uit de lessen die ik leer van die prachtige plus size babes op social media. Het gaat met heel veel vallen, maar ik sta gewoon iedere keer weer op.

In een jaar tijd ben ik 10 kilo afgevallen. Iets wat ik van te voren waarschijnlijk nooit goed genoeg had gevonden. Een reden misschien zelfs om er niet eens aan te beginnen, maar nu ben ik super blij dat die 10 kilo eraf is.

Liefs Maaike xx

Klik hier voor deel 2: Afvallen 2-3, de methode.
Klik hier voor deel 3: Afvallen 3-3, Body positivity

2 Responses

  1. Nancy schreef:

    Hoi Maaike!

    Ik heb eindelijk je blogs gelezen. ? Wat knap dat je je kwetsbare kant zo laat zien! Heel goed om hier aandacht aan te besteden en te laten zien dat je er hoe dan ook mag zijn. Ga vooral zo door, ik blijf je volgen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Instagram